Μικρές Καθημερινές Ιστορίες

όλα εκείνα που ήθελα να σου πώ

Μόνη

Στο δωμάτιο, μόνη. Ανάμεσα στην οκταμελή ‘οικογένειά’ της, μόνη. Στην μοναξιά της ζωής της δεν φαντάστηκε ποτέ πώς τέτοια μέρα θα ήταν και πάλι ολομόναχη. Ημέρα γάμου. Κανένα γέλιο, καμμία χαρά……. Από το πρωί έκλαιγε. Τώρα, η κοκκινίλα του προσώπου της είχε εξαφανιστεί. Με την απόφαση της ψυχής της στο χέρι ολοκληρώνει την ετοιμασία της. Έφτιαξε τα μαλλιά της, μόνη. Έβαψε τα μάτια της, μόνη. Το δωμάτιο άδειο, ούτε και εκείνη δεν υπήρχε μέσα. Η χλωμάδα, της εξαύλωνε το δέρμα. Διάφανο καθρέφτιζε, της ψυχής της την πληγή, για όποιον με αγάπη θα την κοίταζε. Μα δεν υπήρχε κανείς! Όλοι, μαζεμένοι αλλού, περίμεναν μόνο να τελειώσει η παράσταση. Η ζωή της θέαμα σε τελευταία πράξη για πολλούς θεατές. Δεν θα επέτρεπε να την λυπηθεί κανένας. Αφού δεν μπορούσε να αποτρέψει αυτόν τον γάμο, θα τον ζούσε, Δίνοντας την τελευταία της παράσταση με μεγαλοπρέπεια. Και δίνοντας όρκο στον εαυτό της, ότι θα χώριζε μόλις ενηλικιωνόταν! Η ψυχή της ύψωνε ανάστημα μόνο μέσα της. Έβαλε και το καπελάκι με το σατέν τριαντάφυλλο. Οι ξανθές μπουκλίτσες δραπέτευαν στην δεξιά πλευρά. Θα ζούσε στο δικό της ψεύτικο παραμύθι. Το μπάνιο τα μαλλιά, το μακιγιάζ, ιεροτελεστικά τα έκανε όλα. Έβαλε το νυφικό που έφτιαξε με φροντίδα, έβαλε την φαρδιά ζώνη που τόνιζε την μικρή μέση της κοιτάχτηκε στον καθρέφτη της παλιάς ντουλάπας.. Έτοιμη! Έτοιμη για την θυσία της…. Ακόμα και τα προσκλητήρια του γάμου της τα έφτιαξε εκείνη. Χειρόγραφα. Χρυσή Σινική μελάνη, πέννα, σε πάπυρο, τυλιγμένα σε ξυλάκι, με βυζαντινή γραφή! Ήταν σίγουρη, πώς δεν θα ξαναείχαν δεί κάτι τέτοιο!¨ Σίγουρα τους εντυπωσίασε. ¨Ηθελε την ψεύτικη αίγλη, για να προστατευτεί. Αφού αγάπη δεν είχε δεν θα επέτρεπε ο οίκτο τους να την μολύνει. Ένιωσε να συνδέεται με το παρελθόν. Έτσι έκαναν πρίν την μάχη με την θυσία τους σίγουρη, και ο Λεωνίδας με τους 300. Μόνο που εκείνοι, συνδέονταν με την μεταξύ τους αγάπη… Φρόντισαν τους εαυτούς τους, έλουσαν τα μαλλιά τους, έβαλαν στα κορμιά τους μύρα, για να πάνε ευπρεπείς στον Άδη. Έτσι ακριβώς ένιωθε. Στον δικό της ¨Αδη, θα πήγαινε μόνη. Όλα σε λίγες ΄ώρες θα τελείωναν….


Σοφία Ιατροπούλου


Το παραπάνω κείμενο ανήκει στην κυρία Σοφία Ιατροπούλου και συνοδεύεται από πίνακα της ίδιας .
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 8 Δεκεμβρίου 2014 by in εργα αναγνωστων.

Πλοήγηση

balaoritou street

εδώ συμβαίνουν όλα

1000 Booktales

Coffee, books and rays of sunshine

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Ορεινογραφίες

Άνθρωποι και βουνά, βουνά και άνθρωποι

Μελίνα Σπανού

Βιωματική μουσική εκπαίδευση

odysseas zervos

ποίηση! η πιο μεταφυσική τέχνη

Shareyourlikes

όλα εκείνα που ήθελα να σου πώ

Writink Page

Write & Share Lines

Αρέσει σε %d bloggers: